Rond de wereld zonder vliegen: deel III – Ontmoeten en samenleven

Op de fiets zorgt het fysieke afzien voor een goede nachtrust en de nodige strubbelingen. Honger en tempoverschillen staan met stip op één op de ruzielijst. De eerste 3 maanden zijn we onze eigen baas, de volgende 40 dagen staan we ten dienste van de kapitein. Dat betekent op onze tellen passen. Het zou niet de eerste keer zijn dat onze schipper zijn bemanning last minute van boord gooit. Maar wij prijzen ons gelukkig en zeilen de Atlantische oceaan over. We leren de wacht houden, zeilmanoeuvres uitvoeren en slapen terwijl de deining ons heen en weer gooit. Onze gezamenlijke liefde voor de zee stuwt ons voort.

Traag reizen doet ontmoeten. Bovendien ben je al fietsend extra aanspreekbaar. Twee burgemeesters nodigden ons spontaan uit om te overnachten in hun tuin of huis. Een derde burgemeester wou ons meenemen op fietstoer in zijn dorp. De herbergen op de Santiago-route en de gastvrijheid van Warmshowers en Couchsurfers vullen kortere ontmoetingen aan met avondvullende gesprekken. Soms levert samen wachten nieuwe vrienden en verhalen op. Bij ons de ferryticket tussen Portugal en Spanje kregen we gratis een fietscompagnon voor drie dagen.

Niets is zo intens als een maand samenleven met zeven onbekenden op zo’n veertig vierkante meter. Op een zeiljacht voelt het alsof we elke dag met zeven routinés in het stamcafé zitten. Bij onze aankomst in Saint Lucia weten we wie er van de bemanning als kind naaktliep en wie nog steeds, maar beste vrienden zijn we niet geworden. Toch zijn de levensverhalen van een burgemeester, wereldreiziger of multimiljonair allemaal inspirerend genoeg om te blijven reizen.

Je kan de reis rond de wereld zonder  vliegtuig van Esther en Vincent volgen op hun blog of via facebook en instagram. Deel I en II van het verhaal verhaal lees je hier en hier!