The horror, the horror… of toch maar niet?

Ze vallen met de regelmaat van de klok in onze zzv-mailbox, we zien ze passeren in krantencolumns en ze worden gretig gedeeld op facebook: de horrorverhalen over het boeken van internationale treintickets. Zomer Zonder Vliegen bekijkt de horror met een andere bril en pleit voor nuance.

Hele epistels zijn het soms, waarin met veel beeldspraak uitgelegd wordt hoe moeilijk het wel niet is om een treinticket te boeken naar pakweg La Coruna of Boedapest. De man kijkt me aan alsof ik zonet een raketwetenschaps-dilemma in een varkenskwekerij lanceerde, schreef iemand over haar boekingsperikelen bij een loketbediende in een Belgisch station. Ook mobiliteitsexpert Kris Peeters – de andere – doet zijn duit in het zakje in De Standaard dit weekend. Uren hebben we het internet afgestruind om uit te vlooien welke treinen vanuit ons lokale stationnetje haalbaar waren, geen te riskante overstaptijden hadden, op een christelijk uur vertrokken, niet midden in de nacht aankwamen en ook nog eens betaalbaar waren.

De bedenkingen die Peeters hierbij maakt zijn helemaal terecht en de vergelijking tussen een stationsloket en een varkenskwekerij is amusant om lezen, maar ik weiger mee te gaan in het absolute kommer-en-kwelverhaal dat het boeken van internationale treintickets zou zijn. Ja, ik heb de afgelopen jaren al vele uren gespendeerd op de websites van onder andere de Poolse, Duitse, Franse of Hongaarse spoorwegen. Maar om nu te zeggen dat ik al eens huilend mijn computer tegen de muur gekeild heb? Dat is overdreven. Ik heb hoogstens mijn computer al eens resoluut dichtgeklapt. Er eens een nachtje over slapen doet ook in deze soms wonderen. Ik prijs me gelukkig, het speuren naar treinlijnen en – stations op google maps en het boeken van tickets maakt voor mij integraal deel uit van het reisavontuur.

Afgelopen november fietste ik met drie kompanen naar de klimaattop in Katowice. De hele route uitstippelen en het zoeken van overnachtingsplaatsen: het vroeg vele avonden puzzelwerk. Het draaide allemaal prima uit, en dat gaf zowel tijdens als na de reis een geweldig gevoel. Idem voor de treinreis vanuit Polen terug naar huis. Daar heb ik letterlijk wakker van gelegen, maar een trauma heb ik er echt niet aan overgehouden. Om na zeven overstappen – mét vier fietsen – op de exact voorziene tijd in Gent-Sint-Pieters te staan: het is bijna kicken. Eat this, ik was de spoorwegmaatschappijen en hun slechte boekingssystemen te slim af geweest, en dat allemaal voor maar goed 100 euro per persoon.

Over een maand trek ik samen met mijn Zomer Zonder Vliegen-kompaan Peter Paul naar Barcelona – we nemen er deel aan de internationale conferentie ‘Degrowth in Aviation‘. Niets horror, het boeken van de tickets was eerlijk gezegd een makkie – de middagbus tot Parijs, de nachttrein tot Toulouse en de ochtendtrein naar Barcelona: voor 89 euro enkele reis lukt het. En in het station van Toulouse Matabiau hebben we ruim de tijd voor koffie en een croissant!

Ja, boekingssystemen en dienstregelingen moeten duidelijker, uniformer en transparanter. Dat zijn ze nu niet, en dat doet veel mensen al op voorhand afhaken. Ja, we mogen lyrische verhalen blijven opdissen over onze ongelijke strijd tegen krakkemikkige ticketingsystemen, onwetende loketbedienden en onmogelijke dienstregelingen. Ja, in facebookposts en krantencolumns moeten we de verantwoordelijken – de spoorwegmaatschappijen en de faciliterende overheden – onophoudelijk tot actie blijven oproepen.

Het punt dat ik wil maken? De vraag is hoe wenselijk een eenzijdig negatief verhaal is. Het doet de reiziger-in-de-straat alvast niet overwegen de trein te nemen voor zijn volgende citytrip. Integendeel, in al die facebookposts en krantenartikels vindt hij het perfecte alibi om vooral niét voor de trein te kiezen. En mogen we dat jammer vinden? Zó erg is het nu ook niet altijd en waarom mag het uitstippelen van een treinreis soms niet een klein beetje moeite kosten? Is een tikkeltje anarchie soms niet gewoon spannend? De luchtvaartsector maakte reizen naar de meest onmogelijke plekken tot iets vanzelfsprekend, we zijn slechts enkele muisklikken verwijderd van de andere kant van de wereld. Maar reizen mag nooit vanzelfsprekend worden, reizen vraagt engagement. Het kan de bedoeling niet zijn geweest, maar toch – tot spijt van wie het benijdt: gecompliceerde treinboekingssystemen en dito dienstregelingen dwingen ons na te denken over onze reis en over de weg die we afleggen naar onze bestemming. Waar willen we écht naar toe?

Moraal van het verhaal: De toon van de boodschap mag soms anders, de boodschap zelf verandert hoegenaamd niet. Het boeken van internationale treinreizen moet eenvoudiger, het internationale treinaanbod perfomanter. Toch is enige nuance bij alle horrorverhalen is op zijn plaats. Met de trein reizen is eerst en vooral gewoon leuk en klimaatvriendelijk, daar kunnen een slapeloze nacht en zeven overstappen niets aan veranderen. Maar laat dat voor de spoorwegmaatschappijen en overheden vooral géén vrijgeleide zijn om niets te veranderen, integendeel! Want inderdaad: een performant boekingssysteem uitdokteren is geen quantumfysica. Het lukte zelfs Michael O’Leary van Ryanair, en dat is zeker géén quantumfysicus!

Flixbus voor beginners

Mijn vriend is onderzoeker en had tijdens de paasvakantie een congres in Rome.  Ik ben leerkracht en reisde hem achterna. Hij reisde met het vliegtuig, ik koos voor de Flixbus. De reistijd van meer dan 24 uur schrikte mij wel wat af, maar de bus is goedkoper dan de trein en makkelijker te boeken.

Tien minuten vóór het vertrek aan Brussel-Noord kreeg ik een sms dat de bus in aantocht was. Leuk en nuttig, zo’n update! De rit tot Milaan was best aangenaam – voldoende beenruimte en comfort, voor mij dan toch. Op de website belooft Flixbus wel dat er snacks aan boord zijn, maar dat bleek niet te kloppen, en de chauffeur hield niet echt veel halt voor tussendoortjes bij een tankstation. Ook de beloofde wifi bleek eerder eentje met erg wisselvallige signaalsterkte.

Tijdens mijn heenrit moest ik overstappen in Milaan – overstaptijd: drie uur. Een kort wandelingetje in het park en even verfrissen was het perfecte tijdverdrijf, het stadscentrum was immers te ver. De bus naar Rome bleek vertraging te hebben. Een frustratiemomentje. Telkens kwam er een half uur bij. Tijd om een ommetje te maken was er niet, ik zat vast op het perron. De rit van Milaan naar Rome verliep daarna weer bijzonder vlot, we haalden zelfs een deel van de vertraging in.

Een beetje chaos tijdens de overstap in Milaan…

Vanuit Rome trokken mijn vriend en ik samen met zijn collega’s met de huurauto naar Napels, Pompeii, Sorrento en Salerno. In Salerno reden de collega’s nog verder, mijn vriend en ik namen in het holst van de nacht de bus naar Rome. Even doorbijten was dat, maar gelukkig waren we met z’n tweeën, dat scheelt. Bij aankomst in Rome om 4 uur ‘s nachts  vonden we nog een bar die open was om even te bekomen. Vanuit Rome gingen we naar Genua. Daar hadden we een uurtje pauze. We hoorden dat er in Genua al bagageopslag was voorzien bij enkele restaurants, de lokale handelaars spelen alvast in op de noden van de reizigers. Ook de laatste rit ging voorbij, het was even aftellen… maar de rust van de aankomstplek maakte veel goed.

Flixbus, het eindoordeel? Ik zou het zéker opnieuw doen. Voor onze volgende reis kiezen we misschien wel voor een rechtstreekse bestemming uit de Flixbuslijst. Twaalf uur zonder tussenstop is best haalbaar. Als we voor een verdere bestemming kiezen, splitsen we de reis op en boeken we een nachtje op een tussenpunt.

Bij het opstappen merkte ik op dat Flixbus sinds kort het boeken van zetels toelaat – voor wie aan het raampje wil zitten. De prijzen hiervoor van 3 tot 5 euro. Wil je zeker zijn van een plek van twee naast elkaar zonder kost dan moet je zelf tijdig opstappen of onderhandelen met een andere reiziger. Sommige buschauffeurs helpen mee in de organisatie maar de meesten trekken zich er weinig van aan…

Zelf op zoek gaan naar duizend terrassen in Rome… met de Flixbus?

  • Boek je ticket via de flixbus-app en niet via de website. Met de app kan je jouw bus in real time volgen en krijg je updates over eventuele vertragingen.
  • Als je toch via de website boekt, kan je wel je gsm-nummer opgeven en krijg je updates via sms.
  • Voorzie jezelf van voldoende drank en tussendoortjes!
  • Een simpel trucje om fris en monter op je bestemming aan te komen: af en toe rechtstaan en schoenen uitdoen!
  • Een rit met een overstap? Denk dan zeker eens na over de optie om de reis op te splitsen. It’s better to travel well, than to arrive (fast).
  • Blijf je toch wachten en heb je enkele uren overstaptijd? Misschien kan je je bagage wel achterlaten bij lokale handelaars in de buurt van het busstation en nog iets leuks gaan bekijken in de buurt! 
Wakker worden tussen te Zwitserse bergen…

Het mooiste land ter wereld

Dertien juni 2018 is een zinderende zomerdag. Ik ben in het zuiden van Montenegro, op goed 20 kilometer van de hoofdstad Podgorica, niet ver van de grens met Albanië. Diep onder mij kronkelt de Crnojevica Rijeka zich een weg doorheen het spectaculaire, ongerepte karstlandschap. Tussen de heuveltoppen door zie ik in de verte de inhammen van het Skadarsko Jezero, glinsterend in de zon – 360 graden panoramische perfectie. Reality check. Ik ga in de remmen en haal diep adem. Er staat geen zuchtje wind. Dít is het moment, dít is de mooiste plek waar ik ooit geweest ben.

Holy sh*t, waar is iedereen, is dit echt? Het is een intens moment, een emotionele, bijna spirituele ervaring. Ik knijp mezelf net niet in de arm. Ik ben omgeven door niets dan uitzinnige schoonheid, maar het gaat veel dieper dan dat. Alles komt samen – zowel fysiek en mentaal voel ik mij on-top-of-the-world. Ik heb geen enkel ander verlangen dan hier te zijn en hoef nergens anders naar toe – een moment met eeuwigheidswaarde.

Denk Provence, mix het met Toscane, voeg er wat Alpen aan toe, en je krijgt een idee hoe Montenegro er zou kunnen uitzien. Op 13 juni 2018 was het leven zoals het leven moet zijn, op 13 juni 2018 heb ik besloten dat Montenegro het mooiste land ter wereld is.

Amen!

Zelf naar het mooiste land ter wereld?

  • Het mooiste land ter wereld, dat  ligt voor iedereen natuurlijk ergens anders. Voor Toby werd het Montenegro op exact deze plek. Wat is jouw mooiste land ter wereld en waarom? Laat het ons weten via mail of facebook!
  • Alle wegen leiden naar Montenegro. Je kan bijvoorbeeld met Interrail gaan, en onderweg citytrippen in Wenen en Belgrado. In Belgrado kan je in het station een ticket kopen naar Montenegro. 
  • Tot spijt van wie het benijdt: Montenegro en de toeristische infrastructuur is in volle ontwikkeling. Toch zijn niet alle (wandel)kaarten erg up-to-date en de bewegwijzering in de bergen is minder betrouwbaar. Apps zoals  maps.me kunnen handig zijn.

 

 

 

 

Rond de wereld zonder vliegen: deel IV – Bestemming

Reizen zonder te vliegen doet je door minder bezochte of zelfs minder interessante plekken trekken. Industrieterreinen of plattelandsdorpjes zijn geen topbestemmingen, maar je begrijpt wel meer van je bestemming als je niet enkel de gepolijste toeristentrekpleisters maar ook de achterkanten bezoekt. Wij waren dan ook even verwonderd over de grijze cementfabriek van Sétubal als over de beroemde Luis I brug in Porto. Met de fiets of de zeilboot heb je bovendien de vrijheid om overal te stoppen. Gooi je fiets tegen een muur of je anker uit en je bent op je bestemming. Een restaurantje in Portugal had niet eens een uithangbord, maar de geuren verleidden ons tot een fietspauze. De kokkin was slechtgezind tegen de klant die ons binnenliet. “Weet je wat deze buitenlanders willen?” vroeg ze, “Ik spreek geen Engels.” De dagmenu ‘prato del dia’ was makkelijk besteld en al snel lachte ze om onze fietsappetijt.

Wij gaan niet op reis om onze bucketlist af te vinken, maar om stil te staan. Het contact met het andere doet ons nadenken ons eigen ritme en verwachtingen. Hebben we al die spullen wel nodig als we nu reeds 6 maanden makkelijk uit een grote rugzak en fietstassen leven? Soms zijn ook letterlijke pauzes nodig tijdens het reizen. Toen we door Portugal fietsten was de druk af van het pelgrimsbestaan en gunden we ons vanzelf meer rustdagen.

Als je jezelf trakteert op een jaar reizen, trakteer jezelf ineens op traagheid. En trakteer je de planeet op een geëngageerde reiziger die tijd maakt voor de andere plekken. Alles hangt af van je eigen innerlijke onrust. Als we met andere zeilers en fietsers spreken, kan het allemaal nog veel trager.

Je kan de reis rond de wereld zonder  vliegtuig van Esther en Vincent volgen op hun blog of via facebook en instagram. Deel I, II en III van het verhaal lees je hier, hier en hier!