De nachttrein: een liefdesverklaring

“Op een laddertje klimmen om in je slaapbank te sukkelen. Het gestage geraas als sussend achtergrondgeluid terwijl je indommelt. De cadans van de trein, de diepe hartslag van het beest dat over de sporen zuidwaarts vliegt. Af en toe turen in de nacht naar een lichtje. Wat voelt het heerlijk vertrouwd. Net als vroeger, met de intussen afgeschafte rode nachttrein naar Zwitserland.

Woelen in een smal bed. Dooreengeschud worden in perfecte synchronisatie met het schudden van de trein. Een oververhitte coupe door de warmte van vier slapende lijven. Nachtelijk ijsberen op de benauwende gang, de nacht ontdaan van alle menselijke geluiden, en tevergeefs proberen om een verlicht plaatsnaambordje te lezen dat veel te snel voorbijflitst. De machine stopt, trekt zich langzaam weer op gang, stopt weer. De trein kruipt, holt, kreunt, kraakt, steunt, fluistert, piept. Een levend, grommend beest, lijkt het, en ik zit opgesloten in de buik.

De onbetaalbare beloning: wakker worden in Spanje, met een onbeschrijflijk mooie zonsopgang boven de heuvels van Segovia en Madrid er bovenop.”

Zelf ook je liefde verklaren aan reizen zonder vliegtuig? 

  • Het is Lieve Van den Bulck die bovenstaande ode op haar eigen blog schreef en er ons een mailtje over stuurde. Het verhaal is al enkele jaren oud en de nachttrein naar Madrid is niet meer, maar vervangen door een HST-verbinding overdag met minimaal één overstap in Barcelona. Gelukkig of helaas, vraagt Lieve zich af. Het bovenstaande indachtig, voor nostalgische zielen zoals ons in ieder geval doodjammer!
  • Omdat er nooit verhalen genoeg kunnen zijn… doe zoals Lieve en blijf ze delen met ons via [email protected] of een berichtje op facebook, bedankt!

Zonder vliegen rond de wereld: deel II – Routine

Fietsen kunnen we allemaal. Trappen en tranen in de eerste week, maar na de Ardennen is de rest van Frankrijk een fietsparadijs. Een wereldreis starten dicht bij huis laat je langzaam wennen aan veranderingen. Je kan je volledig focussen op jezelf, je fiets en de route. De hittegolf bij vertrek gooit ons al snel in een routine: om zes staan we op en fietsen tot iets na de middag. In een sneltempo koersen we naar Compostela. Zes dagen trappen, een dag rust. Zo wordt het fietsen als een werkdag. De tent opzetten, koken, je fietstenue wassen en douchen, dat hebben we toch wat onderschat. De gedroomde rustmomenten met tijd voor lezen, tekenen of films kijken blijken ook op fietsreis zeldzame momenten om te koesteren.

Aan zeventien kilometer per uur reizen we de wereld rond: de gemiddelde snelheid van fietstoeren of zeilen met de passaatwind. Ritme bepaalt de reis. Tijdens het trappen zien wij, stadskinderen, het platteland in Europa verdunnen. Tijdens het zeilen zien wij, landrotten, de sterren weerspiegeld in de kalme zee en wanen we ons in het heelal. Zo wordt het onderweg zijn de echte reis en onafhankelijk van de bestemming, zoals mijmeren op de bus terwijl het landschap geleidelijk aan voorbijglijdt.

De vluchtige passages doorheen vreemde streken prikkelen onze nieuwsgierigheid. Waarom hangen er altijd plastieken zakken rond bananentrossen in Saint Lucia? We leren heel anders van de wereld en haar mensen. Esther leert dat plastieken zakken zorgen voor een snellere rijping van de bananen en hen beschermen tegen de beestjes en kneuzingen. Ook Vincent verlegt zijn grenzen elke dag én nacht: de eerste wildkampeernacht is voor hem slapeloos. Gelukkig maakt herhaling gewoonte en blijkt niet ieder nachtelijk geluid een rover. Na drie maanden fietsen verkiest Vincent een stranddouche met vlakke plek boven een familiecamping als slaapplek. Eens geïnstalleerd, promoveert onze tent tot een filmzaal of leessalon.

Je kan de reis rond de wereld zonder vliegtuig van Esther en Vincent volgen op hun blog of via facebook of instagram. Deel I van het verhaal vind je hier

Rond de wereld zonder vliegen: deel I – Start

Esther wou zeilen, Vincent wou fietsen. Esther was al jaren aan het sparen voor de grote reis, Vincent moest er even over denken. Toch zijn we samen vertrokken. Eind juli werden we uitgezwaaid aan de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen. De fiets op, naar Santiago de Compostela. We bleven trappen tot we een boot vonden. Met een Atlantische oversteek in ons zeillogboek, zijn we nu gestrand op het Caribisch paradijseiland van Saint Lucia. We dromen ons nog steeds de wereld rond zonder te vliegen.

De voorbereiding was heftig. Waarschijnlijk kan je met de helft van de input even goed vertrekken. Maar wij bestudeerden en wogen onze uitrusting, We spaarden, rekenden en tekenden volmachten en verzekeringen. Maanden op voorhand was ons ontslag geweten. Het leeggehaalde huurappartement diende als locatie voor het afscheidsfeest, en nadien als kampeerplek tot de vertrekdag. We volgden een fietsherstelcursus, een EHBO-cursus én zeilcursussen. Misschien dragen we daar nu nog de vruchten van. Waarschijnlijk was het slechts een handige manier om onze zenuwen te kanaliseren.

Aangekomen op Saint Lucia – niet voor niets een huwelijksreisbestemming, zitten we misschien te veel stil. Doelloos zitten wachten op een boot en ouderlijk bezoek is alvast geen recept voor romantiek. We zijn ook vierentwintig op zeven samen, maar willen niet steeds hetzelfde. Gaan we met een zeilboot zes maanden eilandhoppen in de Stille Oceaan, of met een containerschip in zeventien dagen naar Japan? Verwachtingen en dromen wegen we af tegen tijd en budget. Nu nemen we alvast het heft in eigen handen en zeilen verder maar het vasteland. Met onze volgende boot bevestigd, genieten we van echte vakantie. Tot in Panama!

Je kan de reis rond de wereld zonder  vliegtuig van Esther en Vincent volgen op hun blog of via facebook of instagram.

Into the wild… met de schoolbus!

‘Het is  7 uur in de ochtend – ruim 3 uur voor zonsopgang – en een ijskoude 20 graden onder nul. We staan te wachten langs de kant van de weg in Hossa, vlakbij het gelijknamige Nationale Park, Finland, 800 kilometer ten noorden van Helsinki, vlak onder de poolcirkel en op een boogscheut van de Russische grens. Denk bevroren meren, besneeuwde bomen, oorverdovende stilte, ‘s nachts prachtige sterrenhemels zonder ook maar de minste lichtvervuiling en overdag een zachte middagzon die alles in pastelkleuren onderdompelt.

De schoolbus naar Kuusamo is wat later. Blijven bewegen is de boodschap om het niet koud te krijgen. Door het zeer beperkte aanbod openbaar vervoer in deze streek van Finland, pendelen we mee met de plattelandskinderen die in Kuusamo naar school gaan. Daar wachten we enkele uren tot de school uit is, om dan met een andere schoolbus verder te reizen naar onze volgende bestemming, into the wild: het Oulanka National Park.

Langs de Great Bear Trail, één  van de meest iconische meerdaagse wandeltochten in Scandinavië, hiken we ons een weg door de Finse winter. Met die typisch Finse forest skies – kort en breed voor in de diepsneeuw, lijkt de tocht een beetje een combinatie van sneeuwschoenwandelen en langlaufen. Voor onze bagage is de pulka (trekslee) best wel handig!

Na meer dan twee weken weg van alles gaan we terug richting beschaving. We wachten ’s ochtends op de schoolbus. Maar die komt écht niet deze keer. Is er geen school? Hebben we als slechte scholieren de bus gemist? We proberen te liften. Na twee uur is er slechts één auto gepasseerd. Na zeven kilometer wandelen bij min 25 besluiten we toch maar een taxi te bellen. Het moet gezegd: de beschaving blijft comfortabel dichtbij in het Hoge Noorden van Finland!’

Het waren Hanne Hendrickx en Alexander Nestler die in januari naar met de trein en de boot naar Finland trokken en ons bovenstaand verhaal stuurden. Onderaan de foto’s vind je ook nog enkele praktische tips van Hanne en Alexander! Zelf ook ergens de koude getrotseerd zonder vliegen? Blijf reisverhalen sturen via [email protected] of facebook!

Zelf naar Finland in de winter, de zomer, de herfst of de lente?

  • Het doet er eigenlijk niet toe welk seizoen je kiest, in Finland is het toch bijna altijd winter, volgens de hilarische facebookpagina Very Finnish Problems dan toch.
  • Met Finnlines vaar je van Lübeck naar Helsinki in 29 uur! Boek een comfortabele kajuit of ga lowbudget en boek enkel een zitplaats (wel alleen mogelijk in de zomer). Reis je met een Interrail, dan heb je recht op korting. Wij betaalden €500 heen en terug voor 2 personen, met kajuit (én zonder auto). In Lübeck ben je op 8 uurtjes met de trein, via Brussel, Keulen en Hamburg.
  • Finse treinen zijn heel comfortabel en niet duur en er zijn ook nachttreinen!
  • Op deze website vind je alle info over langeafstandsbussen in Finland. De lokale schoolbussen worden hier wel niet vermeld.
  • De Finse Nationale parken hebben buitengewoon goede faciliteiten, van dayshelters en kampvuurplaatsen tot open wilderness hutten, die gratis beschikbaar zijn voor iedereen, ook in de winter. Je kan ook hutjes huren als je ergens langer dan één nacht ergens wilt verblijven. Deze hutjes hebben vaak een sauna en een klein keukentje. Neem kaarsen mee voor de winter, elektriciteit is er meestal niet!
  • De Finnen zijn vrij vertrouwd met AirBnB, ook in de meer afgelegen regio’s vind je accommodatie.

Reclame op de trein, moet dat wel zijn? 

Beste NMBS,

Gisteravond nam ik de trein van Brussel naar Gent met één van jullie nieuwste treinstellen. Zo eentje dat beeldschermen aan boord heeft. Ik stelde vast dat er voortaan ook reclame vertoond wordt op deze schermen. Het waren echter vooral de zaken waarvoor er reclame gevoerd werd die mijn wenkbrauwen deden fronsen. Er was een reclame voor vliegtuigreizen van operator Tui en eentje voor het aanschaffen van een voordelige autoverzekering. Dat er een nieuwe rustplaats sneuvelt waar we niet zonder reclame kunnen is sowieso jammer, maar het is vooral ironisch dat net jullie grootste concurrenten gepromoot worden – de luchtvaart- en de automobielsector. Als er dan toch andere info op de schermen verschijnt zou er dan niet beter promotie gemaakt worden voor goede aanbiedingen voor binnen- en buitenlands treinverkeer? Dit komt jullie eigen werking waarschijnlijk ten goede en in tijden waar er warmterecord na warmterecord sneuvelt, is het ook wel mooi om meer in te zetten op duurzame vormen van mobiliteit.

In september was er een eerste keer commotie toen er op het zelfde type treinen bij een proefproject promo gemaakt werd voor gokspelen, zie hier. Na kritiek van reizigers werden deze reclames toen terug afgevoerd. Zou het geen goed idee zijn om ook in dit geval even te reflecteren over het aanbod op de beeldschermen?

Vriendelijke groeten van een zeer fervent treinreiziger die ook in de toekomst liever voor de trein kiest in plaats van de wagen of het vliegtuig.

Ps: Ook treinreiziger en dezelfde mening toegedaan? Deel dit bericht dan zeker verder (ook aan de bevoegde NMBS-instanties).

Dit is een gastbijdrage van Ole Mahieu, die zijn bedenkingen eerder op zijn eigen facebookpagina postte. Bedankt Ole!