Als een vliegtuig in de porseleinwinkel

Waar men gaat langs Vlaamse wegen, komt men soms een vliegtuig tegen. Het is een vreemd beeld, vanop het jaagpad langs de Schelde tussen Wetteren en Melle. Een Boeing 737 met Republique Populaire du /// op de romp geschilderd staat er al 25 jaar plompverloren op het dak van een evenementenhal. Het is een vliegtuig met een verhaal: begonnen als passagiersvliegtuig ergens in de vorige eeuw, geëindigd als presidentieel vliegtuig van de president van Benin en naar Wetteren versleept nadat het in Oostende aan de ketting was gelegd. Een vliegtuig met als enige bestaansreden de voorbijganger verstrooien en verbazen, daar kunnen we niets op tegen hebben!

Meer ongewone bezienswaardigheden dicht bij huis?

Wij geven er tien: tien willekeurige opmerkelijke plekken, markante bezienswaardigheden, gebouwen of andere bijzondere zaken die je op ontdekkingstocht in eigen land kan tegenkomen. Zelf ook ergens een vliegtuig of een olifant gespot? Laat het ons weten via mail of in de comments op facebook!

 

Citytrip naar Istanbul

 

Op 29 oktober 2018 is het feest in Istanbul: het is de dag van de officiële opening van İstanbul Yeni Havalimanı, de derde luchthaven van de stad. De bouw startte in 2015, het eerste deel wordt weldra opgeleverd, de laatste fase is voorzien in 2030. Het wordt een luchthaven van ondraaglijke grootte, op een oppervlakte van meer dan 77 km² en met een toekomstige capaciteit van meer dan 150 miljoen reizigers per jaar. Hon-derd-vijf-tig miljoen (*)! Voor de aanleg werden honderdduizenden bomen gerooid en ook voor de bouw van de derde brug over de Bosporus – die zorgt voor een deel van de ontsluiting – moest een groot areaal waardevolle natuur wijken – collateral damage van de vooruitgang.

Het belang van Istanbul in de wereldgeschiedenis kent zijn gelijke niet en de omvang van het culturele erfgoed dat er te ontdekken valt gaat de verbeelding ver te boven. Miljoenen toeristen per jaar bezoeken de stad, en gelijk hebben ze! En toch, wat met de onwerkelijk grote milieuimpact die dat veroorzaakt zowel in de lucht als op de grond? De vraag is legitiem, het antwoord niet zo eenvoudig.

(*) Ter vergelijking: de luchthaven van Zaventem – 12 km² groot – heeft een capaciteit van zo’n 25 miljoen reizigers per jaar.

Wat nu? Niet meer naar Istanbul?

Zomer Zonder Vliegen staat voor een andere manier van reizen: minder ver, trager, bewuster. Istanbul zonder vliegtuig lukt perfect. Het vraagt misschien iets meer tijd, maar je krijgt er zo veel meer beleving voor in de plaats. Of waarom niet alvast de heenreis zonder vliegtuig doen, met tussenstops in – ik zeg maar wat – Wenen of Boedapest?

  • Net deze week stuurde Janne Camps ons foto’s op voor onze wedstrijd. Ze reisde samen met Michiel met de trein naar Istanbul en fietste al 2000 kilometer in Turkijke. Het verhaal van de treinreis lees je op hun blog, meer bepaald in deze blogpost. Foto’s van deze treinreis vind je ook hieronder!
  • Janne en Michiel moesten vier maal overstappen tussen Boekarest en Istanbul. Toby-van-ZZV deed beter. Hij ging in 2016 met de bus van Istanbul naar Boekarest zonder overstappen. Het is reizen zoals in de tijd toen Internet niet bestond. Er rijden verschillende busbedrijven maar die zijn zeer moeilijk online te vinden. Als ze al een website hebben, is die totaal niet up-to-date, deze bijvoorbeeld. Hoe het dan lukt om zo’n bus te nemen? Gewoon naar het busstation gaan en opstappen, tiens!

1001 verhalen-zonder-vliegen, alle 1001 goed!

Trolley, rugzak of handtas? Boon Breyne  en zijn vriendin willen niet kiezen, dus nemen ze het maar alle drie mee op reis. Avontuur in de bergen of chique winkels in de stad? Alletwee! Bus, trein of carpool? Allemaal even goed! Boon mailde ons vier foto’s met vier verhalen en we delen ze graag met de rest van de wereld, omdat er nooit genoeg verhalen kunnen zijn!

“Afgelopen winter vertrok ik vanuit België met de Flixbus.  Mijn vriendin kwam met de bus vanuit Italië, en we ontmoetten elkaar in Wenen. Daar verzeilden we in het Fiedler & Sohn Klavierhaus. Alhoewel we er duidelijk als studenten uitzagen zonder het vermogen om ons een piano aan te schaffen, liet de man in de winkel ons vrij om gelijk welke piano uit te proberen. Ondertussen werkte hij verder aan een andere piano, en dat tot lang na het officiële sluitingsuur. Een gezelligere situatie net voor Kerstmis konden we ons niet dromen!”

“De terugreis in eerste klasse – slechts enkele euro’s duurder dan tweede klasse – van Salzburg (Oostenrijk) naar Brussel diezelfde afgelopen winter was een waanzinnig toffe ervaring. We namen een Meridian-trein naar München, een ICE naar Köln en een Thalys naar Brussel voor €100 p.p.. Wachten in het station was nog nooit zo fijn, loungeruimtes zoals ik ze zag in de Oostenrijkse en Duitse stations, wanneer krijgen we die in België?”

“Het heerlijke aan reizen per bus, trein en al carpoolend is dat je door al dan niet voorziene tussenstops soms plots tijd krijgt in een plaats waar je altijd als eens wilde passeren. Op een mooie zomeravond belandde ik na een busreis vanuit het midden van het land in Aosta, in Noord-Italië aan de voet van de Alpen. Ik ging snel slapen, want ik was plotseling op het idee gekomen om de volgende ochtend van zodra de zon opkwam de berg op te wandelen. Helemaal ongepland stond ik in alle vroegte op een van de mooiste plekken waar ik ooit was – en dat totaal onverwacht! Het vooruitzicht op een ontbijt en een rit met BlaBlaCar konden mij toch nog overhalen om er niet voor altijd te blijven.”

“Met Blablacar ging ik dan over de Alpen tot aan het station van Martigny in de Rhônevallei in Zwitserland, want van daaruit zou ik de trein naar huis nemen. Het panorama tijdens de afdaling van de Col du Grand Saint-Bernard over de bocht van de Rhonevallei was gewoon te machtig, ik zou het nooit of te nimmer voor een vliegreis willen inruilen!

In het diepst van mijn gedachten (3): ergens overal

Op de kaarsrechte N57 tussen Rance en Chimay waan ik mij in  Canada, hoewel ik daar nog nooit geweest ben. Aan de metershoge muur rond de betonfabriek langs de invalsweg naar Charleroi word ik teruggekatapulteerd naar het Berlijn van de jaren tachtig, dat ik nochtans enkel ken van foto’s. Op het parkeerterrein van de Carrefour in mijn eigen Gent denk ik terug aan mijn Erasmusjaar in Boekarest. Op een bochtige weg In Luxemburg voel ik mij in Zwitserland, en in Zwitserland in Luxemburg. Op de verlaten tweevaksbaan in Picardisch Wallonië waan ik mij  in Frankrijk en in het Normandische bocagelandschap ben ik terug in Kent in Engeland. De grijze lucht in Zweden ziet er net zo uit als de grijze lucht van thuis en het verwilderde akkerland in het natuurgebied vlakbij huis doet me onwillekeurig terugdenken aan mijn Zweedse dagen.  

Waar ik ook ben, ik ben altijd ergens – een vliegtuig is overbodig. 

Zelf reizen in je eigen hoofd? 

  • Meer inspiratie over hoe je dat aanpakt vind je in deel 1 en deel 2 van ons blogreeksje. 
  • En voor als er niemand kijkt, blijft dit ook nog altijd een dijk van een nummer ;). 

Reizigers inspireren reizigers: met de trein naar Zwitserland!

Heerlijke feelgood op facebook gezwierd door Tom Nijsen & Co uit Hasselt – gewoon veel te leuk om niet te delen! We krijgen onmiddellijk zin om op de trein te springen, en hopelijk is hij dan ook even defect ;). Zelf ook leuke foto’s van op je vliegvrije bestemming? Deel ze op sociale media, tag Zomer Zonder Vliegen, of stuur ze ons per mail en maak kans op een Interrailpas! Alle info op onze wedstrijdpagina! Je foto komt sowieso op onze fotowall terecht, en wie weet ook op onze blog en facebookpagina, veel succes!

Frankrijk (3): De Vroolijke Tocht

Meer dan honderd jaar geleden schreef Cyriel Buysse De Vroolijke Tocht, over zijn Tour de France per automobiel in oktober 1910. De jaren daarna schreef hij nog drie andere verhalen over reizen in Frankrijk. Samen vormen ze een prachtig tijdsdocument waarin Buysse het genot van Frankrijk en reizen per auto bezingt, verhalen die tevens een verhelderend beeld geven van de maatschappij destijds.

De Vroolijke tocht begint met een schaamteloze ode aan de auto, Buysse was geen liefhebber van treinen. De auto is een vrije vogel, een renner, een landloper en een dromer, schrijft hij.  En toch is het De Vroolijke Tocht een verre van gedateerd reisverhaal, integendeel. Buysse schrijft letterlijk: Wij reizen niet om te vliegen, wij reizen om te zien. Het is Zomer Zonder Vliegen avant-la-lettre. De Vroolijke Tocht gaat over het trage reizen, het gezapige genieten,  het goede leven als god in Frankrijk.

Ik ken niets mooiers op de wereld dan de verrukkelijke streek die zich uitstrekt tussen Carcacassone en Lourdes, langs de groene heuvels en dalen van de Ariège. In Carcassonne had ik willen beeldhouwer zijn, om in somber basalt de tragische grootsheid van de oude Cité uit te beelden. Hier zou ik willen schilder zijn, om in tere kleuren en lijnen de innige bekoring van dit pastorale land terug te geven.

‘t Is een gezegend land en het wekt geen verwondering dat zwervers het tot hun beloofde land schijnen te hebben uitverkoren. Hoeveel van die heerlijke landlopers, zoals ze alleen en uitsluitend in Frankrijk bestaan, fier en eenzaam, echte vrijheidsvogels, poëten van de grote weg, komen en gaande zonder zich ooit ergens, al was’t maar voor één enkele, vaste, kalme dag te willen vestigen, onverschillig voor honger, koude, warmte, en hun gans aards bezit in een pakje op de rug dragen. Daar zit er weer één, op die zachte grasberm, onder de schaduw van een boom, met prachtig vergezicht op de zilvertoppen van de Pyreneeën. Dáár, en niet elders heeft hij willen zitten om te lunchen, hij eet een groot stuk droog brood met witte kaas en hij drinkt rode wijn uit een halfvolle fles.

Meer lezen over Frankrijk?

  • In 2010 reed fotograaf Michiel Hendryckx in het spoor van Cyriel Buysse 5000 kilometer door Frankrijk, waarbij hij halt hield bij alle plekken die Buysse heeft beschreven in zijn vier reisverhalen. De Vroolijke tocht, uitgegeven bij Lannoo is een heruitgave in geactualiseerde spelling van de verhalen van Buysse, met een uitgebreid voorwoord van Hendryckx. Ideaal voor enkele nostalgische uurtjes lezen om het verlangen naar Frankrijk aan te wakkeren.
  • Over het verlangen naar Frankrijk gesproken, voor wie niet graag leest maar liever prentjes kijkt, is er het gelijknamige fotoboek over het mooiste land ter wereld van diezelfde Michiel Hendryckx.
  • Nog meer voor de échte Frankrijkliefhebber: De ontdekking van Frankrijk van Graham Robb, over de geschiedenis van Frankrijk in de afgelopen drie eeuwen zoals je die nog nooit las, fantastisch boek!
  • En tot slot: deel 1 en 2 uit onze eigen mini Frankrijk-trilogie vind je hier en hier

Uit onverwachte hoek

We kregen een mail van Stefaan. Hij vliegt de wereld rond en daar heeft hij het steeds moeilijker mee. Onder collega’s voelt Stefaan zich met zijn groene gedachtegoed eerder een outsider en ook zijn werkgever is vermoedelijk niet echt fan van zijn mening, daarom houden we zijn bijdrage anoniem. Zomer Zonder Vliegen gaat undercover – Stefaan is een fictieve naam – met een opiniestuk recht uit het hart.

Ik ben een piloot en vliegen is mijn passie. Wat als je iets graag doet waarvan je weet dat het je omgeving of jezelf schade toebrengt?

 

Rokers worden bij elke aankoop van een pakje sigaretten door schrikwekkende beelden herinnerd wat de gevolgen van het roken. Er bestaat een groot aanbod aan middelen om te stoppen, van nicotineklevers tot zelfhulpgroepen. Het zien van dierenleed zet velen ertoe aan vegetariër te worden. Campagnes als dagen zonder vlees zijn ondertussen goed bekend. Vegan- en vegetarische restaurants zijn overal te vinden.

 

Maar wat met het verbruiken van fossiele brandstoffen? Met de gevolgen van de uitstoot van CO2 worden we in het dagelijks leven op een veel minder directe manier geconfronteerd. Er rust weinig tot geen taboe op fossiele brandstoffen. Bij het boeken van een vliegticket krijg je geen foto’s van stijgende zeespiegels te zien. Bij een tankstation bekijkt niemand je scheef als je met een dikke vervuilende auto komt tanken. Tom Waes die er voor het plezier enkele tonnen brandstof doorjaagt met een Boeing wordt als vermaak gezien zonder veel verdere bedenkingen over de ecologische kant van een dergelijke stunt. We weten dat er iets niet klopt, maar ons geweten lijkt snel gesust wanneer het over CO2-uitstoot gaat.

 

Ik ben als een longarts die dagelijks met de gevolgen van roken wordt geconfronteerd én toch zelf blijft roken. Ik ben piloot van beroep, ik ben mij bewust van de impact van vliegen, maar toch moet ik toegeven dat ik ook voor privéreizen nog steeds het vliegtuig neem. Dagelijks blaas ik als piloot tonnen brandstof de lucht in en dat begint meer en meer te wringen. Het besef dat we met z’n allen écht niet goed bezig zijn dringt door.

 

Industrie

Elke dag transporteer ik honderden mensen over (te) verre afstanden naar overal ter wereld. Ik werk in de industrie die toerisme heet – even vervuilend als de goorste chemische of andere industrie – alleen zien we dat zo niet. Wat we zien zijn mooie instagram- en facebookfoto’s en glanzende reisbrochures. Wat we niet zien of waar we snel van wegkijken zijn foto’s van lekkende petroleumleidingen, een stijgende zeespiegel, olierampen in het midden van de oceaan,…

 

De luchtvaartsector zelf beweert met veel aandacht te handelen voor het milieu. Er wordt gretig gepronkt met milieucertificaten en  nieuwe zuinige toestellen. Het is grotendeels schone schijn. De luchtvaart is bovenal een industrie, in een vrije markt. Dat wil zeggen: als er kan bespaard worden, dan zal er ook bespaard worden – heel vaak ten koste van het milieu.

 

Ik ben zelf piloot, ik ben deel van de industrie en heb geen andere keuze dan mee te gaan in een loutere economische kortetermijnlogica. Enkele voorbeelden:

  • Brandstof ‘tankeren‘, met andere woorden extra brandstof tanken op goedkopere luchthavens. Wanneer ik naar een bestemming vlieg waar de brandstof duur is, neem ik extra brandstof mee om zo weinig mogelijk te moeten bijtanken voor de terugvlucht. Het meenemen van deze extra brandstof geeft natuurlijk ook extra verbruik tijdens de vlucht. Ik mag dan nog met een zuinig toestel rondvliegen, als het vol goedkope brandstof zit, brengt dat weinig zoden aan de dijk.
  • Vliegen aan hoge snelheid: Hoe meer vluchten een vliegtuig uitvoert, des te groter de omzet van de luchtvaartmaatschappij. Wanneer de brandstofprijs laag is, word ik gevraagd sneller te vliegen. De kost voor het extra verbruik dat hiermee gepaard gaat wordt toch gecompenseerd door de lage brandstofprijs. Geen vuiltje aan de lucht, niet? Bij vertragingen hebben passagiers recht op een financiële compensatie. Ik heb al vluchten gedaan waarbij me gevraagd werd net onder de maximumsnelheid te vliegen om de vertraging goed te maken. Dit betekent opnieuw: een groter verbruik, maar financieel voordeliger voor mijn werkgever – alweer ten koste van het milieu.

Ik ben piloot geworden vanuit een passie voor vliegen en geloof me, dat is het nog steeds. En toch, zelfs ik vind het gemak waarmee we vandaag het vliegtuig nemen, ronduit waanzinnig. De luchtvaartsector boomt, meer is beter is het devies van de hele industrie.

 

Cultuur

Because I can, antwoordde een Amerikaan mij onlangs toen ik hem vroeg waarom hij met een wapen in z’n auto rondrijdt. Ach, die domme Amerikanen en hun idiote wapenlobby, dacht ik zelfgenoegzaam bij mezelf. Het recht op wapendracht is diepgeworteld in de Amerikaanse cultuur en juist daarom is het zo moeilijk aan dat recht te raken, hoewel het meer dan ooit in vraag gesteld wordt.

 

Maar toch, als ik er verder over nadenk, besef ik dat er niet zoveel verschil is tussen vrije wapendracht en onze vliegverslaving. Waarom consumeren we vliegreizen zoals we het nu doen? Omdat het kan. De zoektocht naar goedkope vliegtuigtickets en daarna de wereld rondreizen: het lijkt wel deel van onze westerse cultuur te zijn geworden. Vakantiefoto’s kunnen niet extreem of exotisch genoeg zijn.

 

De milieukost van vliegen is onnoemelijk veel hoger dan de prijzen die we voor onze tickets betalen. Het lijkt een controversiële gedachte, maar stel dat we effectief een maximum zetten op de globale toelaatbare CO2-uitstoot van vliegtuigen, dat we de hoeveelheid totaal beschikbare tickets of vluchten afhankelijk maken van wat onze aarde en ons klimaat aankan. Hoe zou reizen er dan gaan uitzien?

 

Ik wil nog lang piloot blijven. Het kan ironisch lijken, maar misschien is dat op dit moment wel dé manier waarop ik mijn steentje kan bijdragen aan het verlagen van de milieuimpact van vliegverkeer. Ik sus mij met de gedachte dat ik steeds op een zo zuinig mogelijke manier zal vliegen. Al moet ik toegeven dat ik meestal gewoon doe wat mijn werkgever me vraagt, alles wordt gemonitord en bij te grote rebellie zou ik snel op het matje worden geroepen…

 

Vliegen is mijn passie, ook ik vlieg nog steeds because I can. En toch, als er morgen voor mij geen job meer is omdat het aantal vluchten gereduceerd wordt tot een verantwoorde hoeveelheid, zou ik dat aanvaarden, onmiddellijk! Ik ben rechtstreeks handlanger van de sector zelf, maar toch wil ik in ieder geval de discussie aanwakkeren over waar het met onze vliegverslaving naar toe moet!

To boldly go where no man has gone before (… zonder vliegtuig): de Baltische Staten!

Heb jij al beloofd niet te zullen vliegen deze zomer? Onze wereldkaart begint al aardig vol te staan met vliegtuigvrije bestemmingen! Maar… er zijn nog een aantal blinde vlekken: tot nu toe is er niemand die zonder vliegtuig naar de Baltische Staten gaat. Je geraakt er nochtans super gemakkelijk met de trein of nog beter… met de boot! Vanuit Travemünde of Kiel aan de Duitse kust (700 kilometer rijden van Brussel) kan je bijvoorbeeld met Stenaline over de Noordzee en de Baltische Zee naar verschillende kuststeden in Litouwen en Letland – en dat voor nauwelijks 300 euro voor een auto met vier personen! Redenen genoeg om Estland, Letland en Litouwen als je volgende vakantiebestemming te kiezen! Wij geven drie must-go’s in de meest zuidelijke van de drie Baltische Staten: Litouwen.

  • De Koerse Schoorwal

The Curonian SpitKoerse Schoorwal in mooi Nederlands is een ronduit fascinerende plek. De  landtong is bijna 100 kilometer lang en maximum nauwelijks enkele kilometer breed, met duinen tot 60 meter hoog aan de kust en een mysterieus boslandschap in het binnenland. Het is een fantastisch fiets- en wandelgebied, waar de broze fragiliteit, de ongelooflijke kracht en de eindeloze schoonheid van de natuur hand in hand gaan. Wat de Curonian Spit nog meer bijzonder maakt is dat het zuidelijke stuk deel uitmaakt van de  Russische enclave Kalinigrad.

  • Het Litouwse platteland

In de landelijke gebieden van Litouwen lijkt de tijd stil te staan. De kleurrijke houten huisjes, de vredevolle gehuchten, de verweerde schuren verstopt in het landschap, de desolate wegen: het is een zegen voor de 21ste-eeuwse reiziger verlangend naar wat echt, puur en onaangeroerd is.

En toch – wat je misschien niet leest in de meeste reisgidsen –  heeft de authenticiteit ook wel een zuur randje. De realiteit achter al die schoonheid is immers minder pittoresk. Op het tweede gezicht verraden veel huizen een hoge mate van verval. Landbouw en andere economische activiteiten zijn schaars op het Litouwse platteland, veel huizen zijn onbewoond. Meer dan een half miljoen mensen verlieten het land in het de afgelopen twee decennia. Hoe dan ook, het Litouwse platteland kruipt onder je vel, het is een confrontatie met die eeuwige vraag: waarom reizen we en waar zijn we als reiziger naar op zoek?

 

  • Vilnius

De hoofdstad van het land mag natuurlijk niet ontbreken bij een reis naar Litouwen. De oude historische binnenstad met zijn vele kleine steegjes en kerken, gebouwd in verschillende stijlen tussen 1400 en 1800, straalt één en al gezelligheid uit. Dat restaurant- en cafébezoek er over het algemeen voor ons relatief goedkoop uitvalt, is mooi meegenomen!

  • De Baltische Weg

Een land is zijn geschiedenis. Als uitsmijter geen plek maar een historische gebeurtenis die waarschijnlijk zijn gelijke niet kent. De Baltische Weg zegt veel over de veerkracht van de bevolking van de drie Baltische Staten. Op 23 augustus 1989 vormden bijna twee miljoen mensen (een kwart van de totale bevolking) een mensenketting tussen de drie hoofdsteden Vilnius, Riga en Talinn, als vreedzaam protest tegen 50 jaar Russische overheersing en vóór onafhankelijkheid. De beelden van die dag bijna 29 jaar geleden bezorgen je nog steeds kippenvel – een nooit geziene uiting van hoop en solidariteit!

 


De zomer van je leven… met Interrail!

… en misschien beleef je die zomer zelfs helemaal gratis en voor niks! Doe mee aan onze fotowedstrijd en maak kans op één van de drie Interrail Global Passes t.w.v. elk 382 € (!) die we deze zomer weggeven. De eerste ronde loopt tot en met 27 mei. Alle info vind je op de wedstrijdpagina! Iedereen kan meedoen, zolang je foto maar getrokken is op een vliegtuigvrije bestemming ;)!

Van Lissabon tot Boekarest, van Stockholm tot Rome… met de Interrail Global Pass reis je in een periode van één maand voor tien vrij te kiezen dagen onbeperkt met de trein in 30 Europese landen. De pass is te gebruiken tot eind 2019. Meer info over Interrail en de verschillende formules vind je op de Interrail-website.

Ladies and Gentlemen… Goede reis/Enjoy your journey/Bon voyage/Buen viaje/Gute Reise/Buon viaggio! 

 

Stem op onze Vraag voor de Wetenschap

Zomer Zonder Vliegen doet mee aan de campagne “Vraag voor de Wetenschap”. En jij kan ons daarbij een duwtje in de rug geven door op onze vraag te stemmen op de website van de campagne!

Zomer Zonder Vliegen gaat over een andere manier van reizen: trager, bewuster, minder ver. Zelfs los van het milieuaspect zijn we overtuigd van de waarde en de schoonheid van reizen zonder vliegtuig. Maar laat het heel duidelijk zijn: we twijfelen niet aan het belang en het nut van vliegtuigen in onze moderne wereld. De hamvraag blijft wat een realistisch toekomstbeeld is als het over vliegen gaat. Welke technologische ontwikkelingen zijn nog mogelijk en welke verantwoordelijkheden dragen enerzijds wijzelf en anderzijds overheden en bedrijven om de milieu-impact van vliegen binnen aanvaardbare grenzen te houden?

Vraag het aan de Wetenschap is een initiatief van het Fonds Wetenschappelijk Onderzoek Vlaanderen (FVO). Het eerste deel van de campagne loopt van 17 april tot 27 mei. Nadien gaan onderzoekers aan de slag met alle ingediende vragen, om ze te bundelen in een reeks overkoepelende vragen. Op basis van die overkoepelende vragen ontmoeten onderzoekers, organisaties, bedrijven en enkele burgers elkaar op een aantal nachten van de wetenschap, gepland voor dit najaar. Daar worden die overkoepelende vragen inhoudelijk verdiept. In deze fase zal er ook op een aantal bestaande events aan de geïnteresseerden worden teruggekoppeld waar de wetenschap met betrekking tot die vragen al staat en welke uitdagingen er nog zijn.

Ook de krant het Nieuwsblad gaat de komende weken dagelijks dieper in op één van de ingezonden vragen, dus misschien ook op die van ons?