Eeuw Zonder Vliegen

Het was de ochtend van 22 april 1884. De Engelse immigrant Thomas Stevens, 29 jaar, bindt in San Francisco zijn weinige bagage vast aan de bovenzijde van het stuur van zijn hoge bi. De fiets zoals wij die kennen zou pas luttele jaren later in zwang komen – John Dunlop moest eerst de rubberband uitvinden. Stevens is een minimalist: zijn uitrusting bestaat uit niet meer dan een extra paar sokken, een reservehemd, een regenjas die ook dienst deed als tent en slaapzak en een kleine revolver. Twee en een half jaar, meer dan 20000 kilometer op de fiets en twee oceaanstomers later staat hij aan Japanse westkust. De eerste reis rond de wereld per fiets is een feit!

De 19de eeuw: honderd zomers zonder vliegen. Het vliegtuig liet nog op even op zich wachten. Op 17 december 1903 hing de Flyer van de gebroeders Wright gedurende 12 seconden en een afstand van 37 meter in de lucht. De rest, dat is geschiedenis, maar mensen fietsen, wandelen en varen nog steeds de wereld rond.

Zelf inspiratie opdoen voor een reis rond de wereld?

  • De Britse avonturier Jason Lewis was in de jaren rond de jongste eeuwwisseling de eerste mens ooit die er in slaagde volledig human powered rond de wereld te gaan, volledig CO2-neutraal dus. Hij wandelde, fietste, roeide en skeelerde zich een weg rond de aardbol:  www.expedition360.com
  • Rond de wereld is misschien iets te hoog gegrepen, veel mensen gaan toch minstens de halve wereld rond. Check maar eens de reisblogverzameling op de website van De Vakantiefietser, je vindt er heel wat verhalen van maandenlange reizen naar alle hoeken van de wereld (nvdr: en terug?). 
  • Ben je zelf al rond de wereld gewandeld, gefietst, gezeild,…? Laat het ons weten via mail of facebook en misschien krijgen jouw verhalen en tips een plaatsje op onze blog en website!

Frankrijk (2): Delouzes-Rosières

Najaar 2013, het Franse platteland. Pastorale. De oogst is binnen, de mild glooiende akkers zijn leeg en verlaten, een kalenderplaatje. De ochtendlijke hemel boven Lotharingen op die koude oktoberdag is machtig blauw, een morgen zoals in de grote dagen. 

Het in het weidse landschap plompverloren Delouze-Rosières zie ik al van ver. Het panorama – een zeventigtal huizen en een kerktoren – is vele decennia geleden geschilderd en sindsdien onaangeroerd. De brede maar heerlijk rustige D960 schurkt zich rakelings tegen de dorpsrand aan: passanten zoals ik worden subtiel op afstand gehouden. Een dorp in de kantlijn, met als enige reden van bestaan de enkele tientallen mensen die er wonen.

Ik koester het mysterie en fantaseer over hoe het dorp zich de voorbije eeuwen gevormd heeft  en hoe het geworden is tot wat het vandaag is, een zeker anachronisme in een voortrazende wereld. Het verstilde Delouze-Rosières kreeg plaats in geschiedenisboek noch toeristische gids. Waarom zou het ook? Alleen al in Frankrijk zijn duizenden Delouzes. Geen koningen zijn er geboren, geen kastelen gebouwd, geen revoluties gesmeed, geen helden gevallen en geen grote verhalen geschreven.

Én toch ben ik wanhopig benieuwd naar het kleine verhaal van dat onbetekenende en niet eens zo mooie dorpje in een onmetelijk Avondland. Het is vast een verhaal met kwajongens en een dorpspastoor met losse handjes, een verhaal over een jongeman die vele jaren eerder wegvluchtte en na een lange carrière in de hoofdstad terugkeert naar zijn geboortedorp, van een lange hete zomer, een hoogoplopende familievete en bloeiende romances, van de triomf van het alledaagse, van een klein dorp dat telkens weer wordt ingehaald door een veel grotere wereld.

De weg jaagt mij onontkoombaar verder. Delouze-Rosières ligt al lang achter mij. Het verhaal van Delouze-Rosières is ook het verhaal van Abainville, Horville-en-Ornois, Chassey-Beaupré, Lézeville, Germay, Germisay, Epizon, Busson, Reynel en Vignes-les-Côtes. Steeds opnieuw word ik uitgedaagd het verhaal heruit te vinden, de verbeelding aan de macht.

Frankrijk heeft verhalen voor een heel leven.

In april 2018 ging ik terug naar Delouzes-Rosières. Het panoroma was onveranderd, ik had niet anders verwacht. Er zijn nog zekerheden, en Frankrijk is er één van.

Zelf op zoek naar jouw eigen Delouze-Rosières deze zomer?

  • Frankrijk telt meer dan 35000 gemeentes, meer dan de helft hebben minder dan 500 inwoners, ontelbare dorpen tellen hooguit 100 inwoners.
  • Het kleinste dorp is Rochefourchat in de Drôme – met één enkele inwoner, toch mét wikipediapagina!
  • 155 dorpen behoren tot les plus beaux villages de France, aangeduid door de gelijknamige onafhankelijke organisatie. Over welke dorpen het gaat en wat hun troeven zijn, ontdek je op deze website.
  • Dat een klein dorp soms wel plotseling – en op de meest ondenkbare manier – deel kan worden van de wereldgeschiedenis, bewijst het verhaal van Oradour-sur-Glane, niet ver van Limoges in het departement van de Lot. In 1944 werd het het hele dorp uitgemoord door de terugtrekkende nazis. Het was de grootste massaslachting door de nazi’s op burgers in Frankrijk. Na de oorlog bleef het zwartgeblakerde dorp onaangeroerd als oorlogsmonument – ondenkbaar aangrijpbaar, maar we raden zeker aan om er voor van de autostrade te gaan als je op weg bent naar het Zuiden. Het verhaal van Oradour lees je hier.

De filosofie van de wandelaar

Rood-witte streepjes, geschilderd op een muurtje, een verkeerspaal, een boom: je bent ze vast en zeker al eens tegengekomen. Grote Routepaden is de vereniging die in Vlaanderen de GR-wandelroutes en LF-fietsroutes (langeafstandsfietsroutes) beheert en promoot. Tientallen vrijwilligers zijn als GR- of LF-peter verantwoordelijk voor een bepaald stukje route: ze herschilderen tekentjes, maken wegwijzerbordjes proper en signaleren eventuele problemen. Zelf in deze GPS-tijden blijft ‘tekentjes volgen‘ zijn onweerstaanbare aantrekkingskracht behouden!

ZZV-crewmember Toby is ook GR-vrijwilliger. Toby schreef een artikel in het het aprilnummer van GR-tijdsschrift Op Weg over Zomer Zonder Vliegen:

Met de campagne houden we een pleidooi voor een andere manier van reizen: trager, bewuster en minder ver.  Sluit Zomer Zonder Vliegen daarmee niet heel nauw aan bij de GR-filosofie? Gebruikers en ontwerpers van langeafstandswandel- en fietsroutes moeten allicht niet worden overtuigd. Wij zijn geen passagiers die getransporteerd worden. Wij zijn reizigers, fietsers, wandelaars, zwervers en ontdekkingsreizigers. De snelheid van het vliegtuig is de onze niet. Wij rekenen in fietskilometers, stijgingspercentages en wandeluren, in dagafstanden en weektotalen. De trein biedt ons tijd om aan een reisverslag te werken of een laatste keer de route op de kaart te bekijken. In het voorbijtrekkende landschap zien we plekken waar we eerder waren, stations waar we al een keer uitstapten, herinneringen komen boven, verhalen worden opgerakeld. Niets of niemand op onze weg is banaal, alles maakt deel uit van onze bestemming, de weg ís de bestemming“.

Het hele artikel kan je hier lezen.

Meer weten over Grote Routepaden?

  • Grote Routepaden staat in voor het ontwerp, de bewegwijzering, de beschrijving en de promotie van een netwerk langeafstand wandelwegen (GR-routes) en langeafstand fietsroutes (LF-routes) in heel Vlaanderen. Dit netwerk sluit aan op het Europees wandel– en fietsnetwerk over lange afstand. De organisatie behartigt de belangen van wandelaars en fietsers en promoot het  wandelen en fietsen in Vlaanderen.
  • De meest bekende GR is natuurlijk de GR5, die van Hoek van Holland tot in Nice aan de Middellandse Zee loopt en 246 km over Belgische bodem gaat!
  • Het magazine Op Weg van Grote Routepaden verschijnt zesmaal per jaar. Op Weg  staat boordevol mooie reportages, praktische tips en leuke routes voor urenlang wandel- en fietsgenot – met zeer veel aandacht voor bestemmingen dicht bij huis en in onze buurlanden. En natuurlijk vind je er ook alle informatie over nieuwe publicaties, routes en uitrusting!

 

ZZV in de media en ZZV óver de media!

This is your captain speaking, we hope you are enjoying the journey, because we do! Het gaat hard voor Zomer Zonder Vliegen! Vandaag waren we te horen bij Hautekiet op Radio 1 – je kan Esther hier herbeluisteren – we stonden vanmorgen ook paginagroot in Het Nieuwsblad, we werden vermeld in De Standaard, we kregen tientallen berichten in onze inbox en gaan als een vliegend vuurtje rond op social media. We kregen ook de eerste foto’s binnen voor onze wedstrijd, die proberen we zo snel mogelijk een plaatsje te geven op onze fotowall! Bedankt allemaal! 

Gisteren wijdde het Eén-programma Pano een reportage over goedkoop vliegen. Wij zaten voor de buis, onze recensie lees je hieronder. De Pano-reportage kan hier herbekijken.

Impossible is just an opinion. Het citaat van Paulo Coelho op de glazen deur van het kantoor van de CEO van een IJslandse lowcostmaatschappij is misschien wel het mooiste beeld in de reportage van Pano gisteren. Het ging over goedkoop vliegen en de impact op het milieu daarvan, maar eerlijk: wij bleven een beetje op onze honger. De reportage van goed 30 minuten zoomde vooral in op het businessmodel van de lowcosters dat gebaseerd is op – nou ja, kosten besparen. Reportagemaker Riadh Bahri nam speciaal een Ryanairvlucht naar Barcelona om aan het licht te brengen dat  Michael O’ Leary en consoorten hun klanten lotterijticketjes en dure frisdrank aansmeren om winst te maken, maar dát is wat ons betreft hun volste economische recht.

 

Akkoord, na meer dan 13 minuten ging het even over de verwoestende impact van het Ryanair-massatoerisme in steden zoals Barcelona en na 17 minuten viel het woord milieu. Het ging ook over de fiscale voordelen die de luchtvaartlobby wist te versieren, waar we het eerder in onze blog al over hadden. Riadh was met een vlucht van Wow Airlines ondertussen aangekomen in IJsland.

 

Zeker in het laatste deel misten de Pano-makers de kans om scherp te stellen wat de ongebreidelde groei van de luchtvaart écht betekent. Marc Descheemaecker hield een promopraatje over de economische voorspoed die een verdere ontwikkeling van Zaventem met zich meebrengt – enkel de politiek moet nog een tandje bijsteken en alles komt goed. Als besluit gaf Pano mee dat er dringend een federale vliegwet moet komen wil België de trein (pun not intended) van de boomende luchtvaart niet missen. Business as usual, over klimaatdoelstellingen en andere ongemakkelijke waarheden maar vooral over alternatieven voor vliegreizen repten noch Descheemaecker, noch de CEO van TUI, noch de reportagemakers verder nog een woord – en dat vinden wij jammer. 

 

Impossible is just an opinion, niets is onmogelijk, verander de wereld, begin bij je zelf! Met Zomer Zonder Vliegen willen we je meer dan ooit inspireren om anders, bewuster, soms dichter bij huis maar bovenal leuker te gaan reizen. Het is aan ons allemaal om de alternatieven voor het vliegtuig te herontdekken. Een zomer zonder vliegen, de zomer van je leven? We kiezen er samen voor!

Vooruitgang

De trein van Magyar Államvasutak – de Hongaarse spoorwegmaatschappij – van Boedapest naar Gyor is een droom: goedkoop, bijna geruisloos, met veel plaats voor fietsen én met goedwerkende wifi. Dat laatste post ik dan maar meteen op facebook. De Hongaarse spoorwegen komen van ver. De eerste vrouwelijke bestuurders werden pas in 2013 opgeleid. Bij conventionele locomotieven gebeurde het aan- of loskoppelen van de wagon met een zware sleutel en de Hongaren hadden altijd geoordeeld dat alleen mannen hiervoor geschikt waren. De meer moderne treinen zijn uitgerust met een tractie-apparaat, waardoor fysiek werk niet langer nodig is. De toekomst is begonnen, zelfs bij de Hongaarse Spoorwegen. Nu bij de NMBS nog!

Zelf naar Hongarije zonder vliegtuig deze zomer? 

  • Er zijn meer dan genoeg redenen om naar Hongarije te gaan. Qua taal, voel je je alvast ver van huis. Hongaars is to-taal onbegrijpbaar. En dat beseffen de Hongaren zelf blijkbaar ook. De website van Sziget Festival – het Rock Werchter van heel Oost-Europa – heeft zelfs een Nederlandstalige versie! Maar er zijn nog redenen om naar Hongarije te gaan.  Wij geven er zes, in zes foto’s! Klik op de foto’s voor meer informatie!

 

Üdvözöljük Magyarországon, élvezze az üdülését!

 

The times, they are a-changin’ (3): vrijwilligerswerk

2004, een zomer zonder vliegen. Ik had net mijn rijbewijs gehaald. Samen met Jan was ik chauffeur van een Bouworde-minibusje. Het thuisfront hield zijn hart vast. Twee en een halve dag reden we van de Tiensesteenweg in Leuven helemaal tot in een onooglijk dorp in het Roemeense achterland, niet ver van de grens met Moldavië. Met z’n achten zouden we er een speelpleinwerking opzetten.

Het was een opwindende reis. De Duitse autostrade straalde vertrouwdheid uit, in Oostenrijk was ik eerder. De eindeloze weg door de Hongaarse poesta had al iets exotisch. Na de Roemeense grensstad Oradea voelde ik me echt ver van huis. De kromgebogen vrouwtjes op een bankje, de kleurrijke huisjes, de grijnzende mannen op hun paardenkarren, de onverharde wegen, de avondzon boven het zonnebloemveld, de vaalgrijze woonblokken in de provinciestad, alles was anders. Ik was niet langer in een wereld die ik kende.  Samen met enkele oud-Sovjetstaten en één enkel project in Afrika vormden de Roemenië-kampen de verre bestemmingen binnen het aanbod van de vrijwilligersorganisatie.

Dat was nog geen vijftien jaar geleden. Ik behoor niet meer tot de doelgroep van Bouworde. Op de website doorloop ik de lijst met bestemmingen voor de zomer van 2018. Oeganda, Sri Lanka, Ecuador, zelfs Afghanistan – het kan allemaal! Of België, toch nog. Europa ook, maar niet meer met de minibus. Zelfs naar Tsjechië gaan vrijwilligers anno 2018 met de vlieger.

En Roemenië? Het land is geasfalteerd nu en ik vind ik het niet langer terug als bestemming in het aanbod van Bouworde. Ook vrijwilligersorganisaties zijn deel van de tijdsgeest – willens nillens? Zijn de tijden dan écht zo veranderd, en hoe jammer mag ik dat vinden? 

Ik blijf sowieso voor altijd een beetje eenentwintig.

Zelf naar Roemenië overland deze zomer?

  • ZZV-crewmember Toby fietste in 2016 naar Istanbul en doorkruiste toen ook Roemenië. Foto’s en impressies op www.theroadtoistanbul.weebly.com, meer bepaald bv. in deze post.
  • Brussel – Boekarest is 2200 km. Met de trein geraak je er oa. via Wenen en Boedapest. Alle informatie over treinen in en naar Roemenië vind je op de site van Interrail.
  • Met de steun van Europa heeft Roemenië de laatste 20 jaar het wegennet een grondige update gegeven. Paard en kar verdwijnen langzaam maar zeker uit het straatbeeld – maar is het aan ons hier een nostalgische reflex bij te hebben?

Tot slot nog even dit: met of zonder vliegtuig, dicht bij huis of aan de andere kant van de wereld: vrijwilligerswerk doen en je vrije tijd opofferen om het leven van andere mensen ietsje beter te maken, verdient al onze steun – zonder onderscheid. Laat dat bovenal duidelijk zijn! 

 

Meten is weten

Zomer Zonder Vliegen inspireert, Zomer Zonder Vliegen informeert!  Zouden jullie in plaats van de occasionele reiziger niet beter de zakenreizigers aanpakken, want die laatste, dat zijn de grote boosdoeners, krijgen we soms te horen. Fair enough!  Wat zeggen de cijfers?

In 2016 deed de luchthaven van Zaventem een onderzoek (bron: hier, p. 44 e.v.) naar het aantal zakenreizigers.  Van alle (vertrekkende) reizigers gaf 33% aan dat ze op zakenreis waren, 47% ging op reis voor vakantie en vrije tijd en 20% gaf aan dat ze  vrienden en/of familieleden gingen bezoeken. De luchthaven stelt zelf dat het aantal zakenreizigers hoog is door de nabijheid van oa. de Europese instellingen.

Moraal van het verhaal: het beteugelen van de grote impact van vliegreizen is een én-én-verhaal, een gedeelde verantwoordelijkheid van zowel reizigers, overheid en bedrijfsleven. Voor ons was het van in het begin duidelijk om met Zomer Zonder Vliegen te focussen op de eerste groep. We zijn zelf reizigers, dus dat is de groep die het dichtst bij ons staat. Ieder individu kan voor zichzelf beslissen om minder te gaan vliegen, en zo een zeer belangrijk steentje bijdragen tot het terugdringen van de klimaatopwarming. We moeten niet wachten tot de overheid of het bedrijfsleven initiatief neemt! De wereld die veranderen we gewoon zelf, toch?

Nog meer cijfers over luchtvaart? 

  • Het klopt wel dat een relatief kleine groep frequent flyers (die meer dan drie keer per jaar vliegen) het totale aantal vluchten de hoogte instuwt. Uit een studie uitgevoerd in Groot-Brittannië in 2015 blijkt bijvoorbeeld dat 70 % van de vluchten gedaan worden door 15 % van het totale aantal passagiers.
  • Een flitsend cijferoverzicht van onder andere het aantal reizigers op onze nationale luchthaven vind je hier. In 2017 waren het er bijna 25 miljoen (het cijfer op de site is van 2016).
  • Op tien jaar tijd is het aantal passagiers wereldwijd gegroeid van 2,2 miljard tot 3,5 miljard, vinden we in de statistieken van de ICAO, de internationale burgerluchtvaartorganisatie. 
  • Een fascinerende visuele weergave van het aantal vliegtuigen dat op dit moment in de lucht hang, vind je hier

Frankrijk (1): wachten op de trein

Minder dan een week geleden ben ik met de fiets thuis vertrokken maar het lijkt een eeuwigheid geleden, er is zoveel gebeurd. Vanuit het Zuid-Franse stadje rijden weinig treinen naar het TGV-station in de grotere stad. Maar deze ene keer vind ik het niet erg om te wachten op de trein.

Alles is gezegd. Ik voel geen enkele nood een gesprek aan te knopen met de schaarse andere terrashangers van het anonieme café de la Gare. Ik drink mijn bier eindeloos langzaam en denk terug aan het gerimpelde vrouwtje in het dorpje in Lotharingen, dat mij op twee tomaten trakteerde – Vous voulez une tomate? – Prenez-en deux, on ne peut pas rester debout sur une jambe. Ik herinner me het bejaarde koppel waar ik dag twee binnenviel tijdens het middageten – on n’a jamais été à Paris – de enthousiaste winkelgerant – vous êtes courageux monsieur, de man die zijn huis tot de nok had volgestouwd met brandhout, de wielertoerist op de parking van het warenhuis, de tractorbestuurder die mij de weg wees, het praatje met de melancholische postbeamte tijdens die sprankelende morgen in het Chartreusemassief, de jeugdherberguitbaters, de behulpzame kinderen in een voor de rest al vergeten dorp in de Drôme, de opgewekte boer die in dat godverlaten gehucht in de Jura zijn koeien de stal in dreef, de luttele andere fietsers die ik kruiste – handje even in de lucht. Provinciaal Frankrijk uit mijn dromen, elle me manque déjà…

Ik moet me toch nog reppen om de trein te halen.

Zelf ook met de trein door Frankrijk reizen deze zomer?

  • Ouigo, Het publieke geheim van de Franse Spoorwegen: low cost treinen naar het Zuiden van Frankrijk! Als je genoeg op voorhand boekt, kan je voor tien euro van Tourcoing (vlak over de grens bij Kortrijk) naar Marseille. Check it out, daar kan zelfs Ryanair niet tegenop! Zelf je fiets kan onder bepaalde voorwaarden mee!
  • In een groot deel van Zuid-Oost Frankrijk (regio Occitane) kan je de trein nemen voor één euro! De goedkope tickets worden online aangeboden vanaf drie weken op voorhand,  onmiddellijk boeken is de boodschap want uitgeput is uitgeput. Kijk snel op deze website!
  • Een overzicht van de mogelijkheden om je fiets mee te nemen op de trein in Frankrijk vind je hier.
  • ZZV-crewmember Nelson schreef op zijn blog ook een stukje over zijn treinreisavonturen in Frankrijk

Moeder, waarom reizen wij?

Laatst vroeg een vriend me of ik nog eens naar Afrika zou gaan. Ik dacht daar over na en kon me geen identiteit inbeelden om Afrika te bezoeken. De typische toerist? Een vluchtende exotist? Vrijwilliger, liefdadige of voyeur? Ik zag me niet als mezelf naar Afrika gaan en zou daar verloren rondlopen, want de cultuur en het klimaat zijn compleet anders. Dan zou ik zijn als een vis op het droge, of een landrot in het water. Wie heeft daar wat aan?

Vind ik leuk!  Soms lezen we iets dat we gewoon zélf hadden willen schrijven. Stilstaan bij beweging, de slogans ver voorbij: lees het artikel Pleidooi voor verwondering, tegen vliegcultuur. Zomer Zonder Vliegen hoedt zich ervoor tégen iets te zijn, wij willen vooral vóór iets zijn, maar toch: dáár hebben we niets aan toe te voegen. Must-read!

Dit artikel verscheen eerder in Frontaal, het tijdschrift van het Gents Milieufront.

Nog meer dissidente stemmen over onze vliegcultuur lezen? 

Jan Mertens schrijft in Mo Magazine regelmatig heel mooie dingen over traagheid, traag leven en valse vooruitgang en zo. Om te lezen en te herlezen:

Weekendlectuur!

Het einde van de wereld (2): Noorwegen

Er zijn zo van die plekken waar je naar blijft terug keren. Voor Leen Vermeire is die plek Noorwegen. Leen deelde met ons het verhaal van haar allereerste reis naar het land – zonder vliegtuig. Het werd een kennismaking die naar meer smaakte. Lees en kijk mee, en laat je inspireren!

Taxistop, dat is het beste van twee werelden. Voor een kleine vergoeding kan je meerijden met chauffeurs die een plaatsje vrij hebben in hun wagen. Een beetje zoals liften, maar dan met meer zekerheid over je aankomstuur. Ik reed mee met Kurt – een Noorwegenfanaat die me meteen veel insiderinformatie kon geven. Na een lange rit via Nederland, Duitsland en het glooiend-groene Denemarken, zette Kurt me af in Hirtshals, in het uiterste noorden van het land. Ik sloeg mijn tentje op aan een idyllische strandcamping.

De volgende dag was er tijd genoeg om het fijne gehuchtje te bezoeken, op wandelafstand van de ferryterminal. Daar nam ik de veerboot naar Bergen. De woelige zee en het simpele stoeltje dat ik had geboekt – in plaats van een luxueuzer bed – bezorgden me helaas een zeezieke nacht. De volgende ochtend was het leed snel vergeten. Na het aanlokkelijke zicht op de eilanden aan de kust, de fjorden en de kleurrijke houten huisjes zorgde het binnenvaren van de haven van Bergen al voor een eerste visuele apotheose nog vóór ik één voet op Noorse bodem had gezet. Met de trein ging ik een paar kilometer de stad uit tot in het fjorddorpje Vaksdal – het einde van de wereld, het begin van de wildernis.

Ik deed een meerdaagse trektocht door de Noorse bergen en dat werd een totale back-to-nature ervaring. Dagen liep ik rond zonder ook maar één dorpje te zien en wildkamperen was overal toegelaten. Het was fantastisch! De liefde voor Noorwegen is gebleven: een jaar later stond ik er al terug voor een Erasmus, en ook de jaren erna keerde ik regelmatig weer. Mijn droom voor de nabije toekomst? de oude Sint-Olavs pilgrimstocht van Oslo naar Trondheim afwandelen – 600 km genieten van de Noorse natuur!”

Zelf deze zomer back-to-nature in Noorwegen?

Leen deelde volgende tips en ideeën…! Continue reading