Als een vliegtuig in de porseleinwinkel

Waar men gaat langs Vlaamse wegen, komt men soms een vliegtuig tegen. Het is een vreemd beeld, vanop het jaagpad langs de Schelde tussen Wetteren en Melle. Een Boeing 737 met Republique Populaire du /// op de romp geschilderd staat er al 25 jaar plompverloren op het dak van een evenementenhal. Het is een vliegtuig met een verhaal: begonnen als passagiersvliegtuig ergens in de vorige eeuw, geëindigd als presidentieel vliegtuig van de president van Benin en naar Wetteren versleept nadat het in Oostende aan de ketting was gelegd. Een vliegtuig met als enige bestaansreden de voorbijganger verstrooien en verbazen, daar kunnen we niets op tegen hebben!

Meer ongewone bezienswaardigheden dicht bij huis?

Wij geven er tien: tien willekeurige opmerkelijke plekken, markante bezienswaardigheden, gebouwen of andere bijzondere zaken die je op ontdekkingstocht in eigen land kan tegenkomen. Zelf ook ergens een vliegtuig of een olifant gespot? Laat het ons weten via mail of in de comments op facebook!

 

1001 verhalen-zonder-vliegen, alle 1001 goed!

Trolley, rugzak of handtas? Boon Breyne  en zijn vriendin willen niet kiezen, dus nemen ze het maar alle drie mee op reis. Avontuur in de bergen of chique winkels in de stad? Alletwee! Bus, trein of carpool? Allemaal even goed! Boon mailde ons vier foto’s met vier verhalen en we delen ze graag met de rest van de wereld, omdat er nooit genoeg verhalen kunnen zijn!

“Afgelopen winter vertrok ik vanuit België met de Flixbus.  Mijn vriendin kwam met de bus vanuit Italië, en we ontmoetten elkaar in Wenen. Daar verzeilden we in het Fiedler & Sohn Klavierhaus. Alhoewel we er duidelijk als studenten uitzagen zonder het vermogen om ons een piano aan te schaffen, liet de man in de winkel ons vrij om gelijk welke piano uit te proberen. Ondertussen werkte hij verder aan een andere piano, en dat tot lang na het officiële sluitingsuur. Een gezelligere situatie net voor Kerstmis konden we ons niet dromen!”

“De terugreis in eerste klasse – slechts enkele euro’s duurder dan tweede klasse – van Salzburg (Oostenrijk) naar Brussel diezelfde afgelopen winter was een waanzinnig toffe ervaring. We namen een Meridian-trein naar München, een ICE naar Köln en een Thalys naar Brussel voor €100 p.p.. Wachten in het station was nog nooit zo fijn, loungeruimtes zoals ik ze zag in de Oostenrijkse en Duitse stations, wanneer krijgen we die in België?”

“Het heerlijke aan reizen per bus, trein en al carpoolend is dat je door al dan niet voorziene tussenstops soms plots tijd krijgt in een plaats waar je altijd als eens wilde passeren. Op een mooie zomeravond belandde ik na een busreis vanuit het midden van het land in Aosta, in Noord-Italië aan de voet van de Alpen. Ik ging snel slapen, want ik was plotseling op het idee gekomen om de volgende ochtend van zodra de zon opkwam de berg op te wandelen. Helemaal ongepland stond ik in alle vroegte op een van de mooiste plekken waar ik ooit was – en dat totaal onverwacht! Het vooruitzicht op een ontbijt en een rit met BlaBlaCar konden mij toch nog overhalen om er niet voor altijd te blijven.”

“Met Blablacar ging ik dan over de Alpen tot aan het station van Martigny in de Rhônevallei in Zwitserland, want van daaruit zou ik de trein naar huis nemen. Het panorama tijdens de afdaling van de Col du Grand Saint-Bernard over de bocht van de Rhonevallei was gewoon te machtig, ik zou het nooit of te nimmer voor een vliegreis willen inruilen!

In het diepst van mijn gedachten (3): ergens overal

Op de kaarsrechte N57 tussen Rance en Chimay waan ik mij in  Canada, hoewel ik daar nog nooit geweest ben. Aan de metershoge muur rond de betonfabriek langs de invalsweg naar Charleroi word ik teruggekatapulteerd naar het Berlijn van de jaren tachtig, dat ik nochtans enkel ken van foto’s. Op het parkeerterrein van de Carrefour in mijn eigen Gent denk ik terug aan mijn Erasmusjaar in Boekarest. Op een bochtige weg In Luxemburg voel ik mij in Zwitserland, en in Zwitserland in Luxemburg. Op de verlaten tweevaksbaan in Picardisch Wallonië waan ik mij  in Frankrijk en in het Normandische bocagelandschap ben ik terug in Kent in Engeland. De grijze lucht in Zweden ziet er net zo uit als de grijze lucht van thuis en het verwilderde akkerland in het natuurgebied vlakbij huis doet me onwillekeurig terugdenken aan mijn Zweedse dagen.  

Waar ik ook ben, ik ben altijd ergens – een vliegtuig is overbodig. 

Zelf reizen in je eigen hoofd? 

  • Meer inspiratie over hoe je dat aanpakt vind je in deel 1 en deel 2 van ons blogreeksje. 
  • En voor als er niemand kijkt, blijft dit ook nog altijd een dijk van een nummer ;). 

Reizigers inspireren reizigers: met de trein naar Zwitserland!

Heerlijke feelgood op facebook gezwierd door Tom Nijsen & Co uit Hasselt – gewoon veel te leuk om niet te delen! We krijgen onmiddellijk zin om op de trein te springen, en hopelijk is hij dan ook even defect ;). Zelf ook leuke foto’s van op je vliegvrije bestemming? Deel ze op sociale media, tag Zomer Zonder Vliegen, of stuur ze ons per mail en maak kans op een Interrailpas! Alle info op onze wedstrijdpagina! Je foto komt sowieso op onze fotowall terecht, en wie weet ook op onze blog en facebookpagina, veel succes!

Frankrijk (3): De Vroolijke Tocht

Meer dan honderd jaar geleden schreef Cyriel Buysse De Vroolijke Tocht, over zijn Tour de France per automobiel in oktober 1910. De jaren daarna schreef hij nog drie andere verhalen over reizen in Frankrijk. Samen vormen ze een prachtig tijdsdocument waarin Buysse het genot van Frankrijk en reizen per auto bezingt, verhalen die tevens een verhelderend beeld geven van de maatschappij destijds.

De Vroolijke tocht begint met een schaamteloze ode aan de auto, Buysse was geen liefhebber van treinen. De auto is een vrije vogel, een renner, een landloper en een dromer, schrijft hij.  En toch is het De Vroolijke Tocht een verre van gedateerd reisverhaal, integendeel. Buysse schrijft letterlijk: Wij reizen niet om te vliegen, wij reizen om te zien. Het is Zomer Zonder Vliegen avant-la-lettre. De Vroolijke Tocht gaat over het trage reizen, het gezapige genieten,  het goede leven als god in Frankrijk.

Ik ken niets mooiers op de wereld dan de verrukkelijke streek die zich uitstrekt tussen Carcacassone en Lourdes, langs de groene heuvels en dalen van de Ariège. In Carcassonne had ik willen beeldhouwer zijn, om in somber basalt de tragische grootsheid van de oude Cité uit te beelden. Hier zou ik willen schilder zijn, om in tere kleuren en lijnen de innige bekoring van dit pastorale land terug te geven.

‘t Is een gezegend land en het wekt geen verwondering dat zwervers het tot hun beloofde land schijnen te hebben uitverkoren. Hoeveel van die heerlijke landlopers, zoals ze alleen en uitsluitend in Frankrijk bestaan, fier en eenzaam, echte vrijheidsvogels, poëten van de grote weg, komen en gaande zonder zich ooit ergens, al was’t maar voor één enkele, vaste, kalme dag te willen vestigen, onverschillig voor honger, koude, warmte, en hun gans aards bezit in een pakje op de rug dragen. Daar zit er weer één, op die zachte grasberm, onder de schaduw van een boom, met prachtig vergezicht op de zilvertoppen van de Pyreneeën. Dáár, en niet elders heeft hij willen zitten om te lunchen, hij eet een groot stuk droog brood met witte kaas en hij drinkt rode wijn uit een halfvolle fles.

Meer lezen over Frankrijk?

  • In 2010 reed fotograaf Michiel Hendryckx in het spoor van Cyriel Buysse 5000 kilometer door Frankrijk, waarbij hij halt hield bij alle plekken die Buysse heeft beschreven in zijn vier reisverhalen. De Vroolijke tocht, uitgegeven bij Lannoo is een heruitgave in geactualiseerde spelling van de verhalen van Buysse, met een uitgebreid voorwoord van Hendryckx. Ideaal voor enkele nostalgische uurtjes lezen om het verlangen naar Frankrijk aan te wakkeren.
  • Over het verlangen naar Frankrijk gesproken, voor wie niet graag leest maar liever prentjes kijkt, is er het gelijknamige fotoboek over het mooiste land ter wereld van diezelfde Michiel Hendryckx.
  • Nog meer voor de échte Frankrijkliefhebber: De ontdekking van Frankrijk van Graham Robb, over de geschiedenis van Frankrijk in de afgelopen drie eeuwen zoals je die nog nooit las, fantastisch boek!
  • En tot slot: deel 1 en 2 uit onze eigen mini Frankrijk-trilogie vind je hier en hier

To boldly go where no man has gone before (… zonder vliegtuig): de Baltische Staten!

Heb jij al beloofd niet te zullen vliegen deze zomer? Onze wereldkaart begint al aardig vol te staan met vliegtuigvrije bestemmingen! Maar… er zijn nog een aantal blinde vlekken: tot nu toe is er niemand die zonder vliegtuig naar de Baltische Staten gaat. Je geraakt er nochtans super gemakkelijk met de trein of nog beter… met de boot! Vanuit Travemünde of Kiel aan de Duitse kust (700 kilometer rijden van Brussel) kan je bijvoorbeeld met Stenaline over de Noordzee en de Baltische Zee naar verschillende kuststeden in Litouwen en Letland – en dat voor nauwelijks 300 euro voor een auto met vier personen! Redenen genoeg om Estland, Letland en Litouwen als je volgende vakantiebestemming te kiezen! Wij geven drie must-go’s in de meest zuidelijke van de drie Baltische Staten: Litouwen.

  • De Koerse Schoorwal

The Curonian SpitKoerse Schoorwal in mooi Nederlands is een ronduit fascinerende plek. De  landtong is bijna 100 kilometer lang en maximum nauwelijks enkele kilometer breed, met duinen tot 60 meter hoog aan de kust en een mysterieus boslandschap in het binnenland. Het is een fantastisch fiets- en wandelgebied, waar de broze fragiliteit, de ongelooflijke kracht en de eindeloze schoonheid van de natuur hand in hand gaan. Wat de Curonian Spit nog meer bijzonder maakt is dat het zuidelijke stuk deel uitmaakt van de  Russische enclave Kalinigrad.

  • Het Litouwse platteland

In de landelijke gebieden van Litouwen lijkt de tijd stil te staan. De kleurrijke houten huisjes, de vredevolle gehuchten, de verweerde schuren verstopt in het landschap, de desolate wegen: het is een zegen voor de 21ste-eeuwse reiziger verlangend naar wat echt, puur en onaangeroerd is.

En toch – wat je misschien niet leest in de meeste reisgidsen –  heeft de authenticiteit ook wel een zuur randje. De realiteit achter al die schoonheid is immers minder pittoresk. Op het tweede gezicht verraden veel huizen een hoge mate van verval. Landbouw en andere economische activiteiten zijn schaars op het Litouwse platteland, veel huizen zijn onbewoond. Meer dan een half miljoen mensen verlieten het land in het de afgelopen twee decennia. Hoe dan ook, het Litouwse platteland kruipt onder je vel, het is een confrontatie met die eeuwige vraag: waarom reizen we en waar zijn we als reiziger naar op zoek?

 

  • Vilnius

De hoofdstad van het land mag natuurlijk niet ontbreken bij een reis naar Litouwen. De oude historische binnenstad met zijn vele kleine steegjes en kerken, gebouwd in verschillende stijlen tussen 1400 en 1800, straalt één en al gezelligheid uit. Dat restaurant- en cafébezoek er over het algemeen voor ons relatief goedkoop uitvalt, is mooi meegenomen!

  • De Baltische Weg

Een land is zijn geschiedenis. Als uitsmijter geen plek maar een historische gebeurtenis die waarschijnlijk zijn gelijke niet kent. De Baltische Weg zegt veel over de veerkracht van de bevolking van de drie Baltische Staten. Op 23 augustus 1989 vormden bijna twee miljoen mensen (een kwart van de totale bevolking) een mensenketting tussen de drie hoofdsteden Vilnius, Riga en Talinn, als vreedzaam protest tegen 50 jaar Russische overheersing en vóór onafhankelijkheid. De beelden van die dag bijna 29 jaar geleden bezorgen je nog steeds kippenvel – een nooit geziene uiting van hoop en solidariteit!

 


We moeten eens praten over… Duitsland (❤!)

Beter een goede buur dan een verre vriend, maar hoe goed kennen we onze buren? Wie is er onlangs nog in Duitsland geweest? Het land wordt zwaar onderschat als reisbestemming, en dat is nergens voor nodig vinden wij van Zomer Zonder Vliegen. Wir lieben Deutschland! Simpel: tien bestemmingen, tien foto’s, tien redenen om Duitsland als je volgende vakantiebestemming te kiezen. Klik op de foto’s voor meer info, Gute Reise!

In het diepst van mijn gedachten (2): ontdekkingsreiziger

Ik wandel niet zomaar door een bos, ik ontdek het. Ik rijd niet domweg over een fietspad, ik ontgin het. Ik volg de kaart niet, ik teken de kaart. Ik ben in eigen land, ergens omtrent Sint-Gillis-Waas en Stekene en ik fiets, maar in het diepst van mijn gedachten ben ik een ontdekkingsreiziger, een avonturier, een vrijbuiter en een pionier. Het bord van de bebouwde kom van Lochristi doet me eraan herinneren dat ik bijna thuis ben.

 

Zelf deze zomer op ontdekkingstocht dicht bij huis? 

Zelfs voor ontdekkingsreizigers zijn wegwijzers soms handig en gewoon makkelijk! 

  • Voor de wandelaars zijn er de wandelknooppunten: 35 volledig bewegwijzerde wandelnetwerken in Vlaanderen en een stukje Wallonië (Henegouwen), samen goed voor 9.170 km wandelplezier. Zonder overdrijven: je ontdekt Vlaanderen zoals je het nog nooit zag!
  • Voor de fietsers zijn er de fietsknooppunten: 51063 kilometer in 21946 trajecten in Vlaanderen, Nederland en stukjes van Wallonië – voor levenslang fietsplezier!
  • Voor wie liever ook nog steeds met papieren kaarten op weg gaat: zowel van de wandelknooppunten als de fietsknooppunten bestaat er heel veel papieren kaartmateriaal. Een online overzicht van waar je fietsknooppuntenkaarten kunt kopen vind je hier. Wandelaars kunnen oa. grasduinen op deze site. Ook bij de toeristische diensten van steden en gemeenten en van de provincies kan je heel vaak fiets- en wandelknooppuntenkaarten kopen.
  • …want als je maar in wonderen gelooft, dan kun je heel ver reizen in je eigen hoofd…! Episode 1 van het blog-drieluikje ‘in het diepst van mijn gedachten‘ lees je hier.

 

De ultieme ZZV-tips voor jouw zomer zonder vliegen!

Ladies and gentlemen, this is your entire crew speaking…! De ZZV-crew zet voor jou enkele van haar persoonlijke favoriete vliegtuigloze bestemmingen op een rijtje, reizen of plekken waar we bijzonder goede herinneringen aan overhouden en zeker nog eens terugkeren! Zelf nog tips? Laat ze ons weten via mail, facebook, deel je foto op onze wedstrijdpagina en inspireer andere reizigers! Een zomer zonder vliegen, de zomer van je leven… zelfs in de winter ;-)!

  •  Esther: Oostenrijk

Tien dagen (!) deden we erover, met de auto van Salzburg naar Wenen. Via de snelweg nauwelijks drie uur rijden, maar langs kleine, kronkelige wegen is het een absolute aanrader voor slow travelers. Dorpje na dorpje val je van de ene verbazing in de andere: van het microklimaat in de Wachauvallei  waar abrikozen worden geteeld alsof je in Zuid-Spanje bent – tot het grote aantal fietstoeristen die de Donau door verschillende landen volgen, en met als kers op de taart Wenen. De Oostenrijkse hoofdstad krijgt best veel toeristen te verwerken, maar eens je de kleine hoekjes en kantjes van de stad leert kennen, kan je je goed voorstellen waarom Wenen al voor het negende jaar op rij is uitgeroepen tot “beste stad ter wereld om te leven”!

  • Nelson: Parque National de Aigüstores, Spanje

Het Parque National de Aigüstores in de Spaanse Pyreneeën ten westen van Andorra is een wandelparadijs met toppen tot meer dan 3000 meter. De GR11 – de wandelroute dwars door de Pyreneeën van de Atlantische Oceaan tot de Middellandse Zee – loopt ook pal door het Park. Je geraakt makkelijk in de Pyreneeën met de trein, bv. via Toulouse of Perpignan. Of als je een fietser en/of Tour de France-liefhebber bent, via de Port de la Bonaigua! Op de terugweg kan je ook Games of Thrones-stad Girona (ten noorden van Barcelona) meepikken – ik was trouwens op Erasmus in die stad!

  • Toby: Frankrijk in alle hoeken en kanten

Als kind wandelden we met het gezin de hele GR5 (bewegwijzerde wandeling van Bergen-op-Zoom naar Nice). Dat was een tienjarenproject – van mijn vijfde tot mijn vijftiende – en zeven zomers lang wandelden we door Frankrijk. Ieder jaar ontdekte ik een ander stukje van het land. Mama, is dat nu een Vogees?, vroeg ik, en ik wist met mijn verwondering geen blijf. De verwondering is nooit meer weggegaan, ik ging nog vaak naar de Vogezen terug en ieder jaar herontdek ik Frankrijk. Geen land in Europa kent voor mij zo een grote verscheidenheid als onze zuiderbuur. Er één favoriete plek uitpikken is onmogelijk, maar als het echt moet, kies ik voor de Causses in het Centraal Massief, waar snelstromende rivieren honderden meter diepe kloven hebben uitgesneden in de kalkplateaus. Tot in de 20ste eeuw was dit een totaal onherbergzame streek en ook nu nog is er boven op de hoogvlaktes nauwelijks leven te bespeuren. 

  • Peter Paul: Schotland

Mijn meest onvergetelijke vliegtuigloze reis deed ik… in de winter!  Samen met Jones reisde ik met de boot en de bus voor minder dan 100 euro naar Schotland. We deden een vijfdaagse trektocht in het westen van het land, van het Glenfinnanviaduct naar het plaatsje Inverie, dat vermeld wordt in het Guinness Book als meest afgelegen dorp in Groot-Brittanië! In putje winter sliepen we ofwel in de tent ofwel in bothies – eenvoudige berghutten. Onderweg kwamen we meer herten en Schotse hooglanderkoeien tegen dan mensen. Soms liepen we tot onze heupen door de sneeuw, wat zwaar kon zijn, maar de vergezichten maakte het absoluut de moeite waard. Jones overleed enkele maanden later, wat de herinnering aan deze reis nog meer bijzonder maakt.

 

Frankrijk (2): Delouzes-Rosières

Najaar 2013, het Franse platteland. Pastorale. De oogst is binnen, de mild glooiende akkers zijn leeg en verlaten, een kalenderplaatje. De ochtendlijke hemel boven Lotharingen op die koude oktoberdag is machtig blauw, een morgen zoals in de grote dagen. 

Het in het weidse landschap plompverloren Delouze-Rosières zie ik al van ver. Het panorama – een zeventigtal huizen en een kerktoren – is vele decennia geleden geschilderd en sindsdien onaangeroerd. De brede maar heerlijk rustige D960 schurkt zich rakelings tegen de dorpsrand aan: passanten zoals ik worden subtiel op afstand gehouden. Een dorp in de kantlijn, met als enige reden van bestaan de enkele tientallen mensen die er wonen.

Ik koester het mysterie en fantaseer over hoe het dorp zich de voorbije eeuwen gevormd heeft  en hoe het geworden is tot wat het vandaag is, een zeker anachronisme in een voortrazende wereld. Het verstilde Delouze-Rosières kreeg plaats in geschiedenisboek noch toeristische gids. Waarom zou het ook? Alleen al in Frankrijk zijn duizenden Delouzes. Geen koningen zijn er geboren, geen kastelen gebouwd, geen revoluties gesmeed, geen helden gevallen en geen grote verhalen geschreven.

Én toch ben ik wanhopig benieuwd naar het kleine verhaal van dat onbetekenende en niet eens zo mooie dorpje in een onmetelijk Avondland. Het is vast een verhaal met kwajongens en een dorpspastoor met losse handjes, een verhaal over een jongeman die vele jaren eerder wegvluchtte en na een lange carrière in de hoofdstad terugkeert naar zijn geboortedorp, van een lange hete zomer, een hoogoplopende familievete en bloeiende romances, van de triomf van het alledaagse, van een klein dorp dat telkens weer wordt ingehaald door een veel grotere wereld.

De weg jaagt mij onontkoombaar verder. Delouze-Rosières ligt al lang achter mij. Het verhaal van Delouze-Rosières is ook het verhaal van Abainville, Horville-en-Ornois, Chassey-Beaupré, Lézeville, Germay, Germisay, Epizon, Busson, Reynel en Vignes-les-Côtes. Steeds opnieuw word ik uitgedaagd het verhaal heruit te vinden, de verbeelding aan de macht.

Frankrijk heeft verhalen voor een heel leven.

In april 2018 ging ik terug naar Delouzes-Rosières. Het panoroma was onveranderd, ik had niet anders verwacht. Er zijn nog zekerheden, en Frankrijk is er één van.

Zelf op zoek naar jouw eigen Delouze-Rosières deze zomer?

  • Frankrijk telt meer dan 35000 gemeentes, meer dan de helft hebben minder dan 500 inwoners, ontelbare dorpen tellen hooguit 100 inwoners.
  • Het kleinste dorp is Rochefourchat in de Drôme – met één enkele inwoner, toch mét wikipediapagina!
  • 155 dorpen behoren tot les plus beaux villages de France, aangeduid door de gelijknamige onafhankelijke organisatie. Over welke dorpen het gaat en wat hun troeven zijn, ontdek je op deze website.
  • Dat een klein dorp soms wel plotseling – en op de meest ondenkbare manier – deel kan worden van de wereldgeschiedenis, bewijst het verhaal van Oradour-sur-Glane, niet ver van Limoges in het departement van de Lot. In 1944 werd het het hele dorp uitgemoord door de terugtrekkende nazis. Het was de grootste massaslachting door de nazi’s op burgers in Frankrijk. Na de oorlog bleef het zwartgeblakerde dorp onaangeroerd als oorlogsmonument – ondenkbaar aangrijpbaar, maar we raden zeker aan om er voor van de autostrade te gaan als je op weg bent naar het Zuiden. Het verhaal van Oradour lees je hier.